‘Elke wandeling kan hier weer anders zijn’
Wie?
Anne Hoedemaker (44, strategisch adviseur stedelijke ontwikkeling bij Cittanova)
Rein Hoedemaker (44, fysio- en manueel therapeut, eigenaar van de Hoofdpijnkliniek)
Kinderen Loki (7) en Laurens (15) en whippets Yoda (7) en Nia (3).
Ze wonen in het Karveel, vlak bij het Zuigerplasbos.
“ Wat is het hier toch fijn ”
Even de deur uit met de honden? Anne hoeft daar niet lang over na te denken. Vanuit haar huis in Karveel loopt ze zo het groen in. Yoda en Nia weten precies wat daar te doen is: rennen, snuffelen en op zoek naar muizen of konijnen. En Anne? Die loopt graag met ze mee. ‘Ik denk tijdens het wandelen nog iedere keer: wat is het hier toch fijn.’
Honden horen al lang bij het leven van Anne en Rein. Anne groeide op met een collie, Rein komt uit een echte windhondenfamilie. Inmiddels delen ze hun huis met Yoda en Nia. Buiten kunnen de whippets flink wat snelheid maken, maar thuis zijn het vooral rustige honden. ‘Het zijn sprinters’, vertelt Anne. ‘Ze willen heel even héél hard rennen en daarna vooral slapen. Wat dat betreft zijn het echte schoothondjes.’
Eerst even naar buiten
Op een thuiswerkdag begint Anne haar ochtend het liefst buiten. Tussen acht en negen trekt ze haar wandelschoenen aan. Soms worden dat hardloopschoenen en gaan Yoda en Nia gewoon mee. Ver hoeft ze niet. Achter het huis kunnen de honden eventueel los en even verderop begint het Zuigerplasbos. ‘Je hoeft eigenlijk nergens voor in de auto te stappen. Dat vind ik echt heerlijk.’ Eenmaal buiten weten Yoda en Nia precies wat ze willen. ‘Dan gaan ze op zoek naar muisjes en rennen ze over het veld.’
Daarna gaat Anne vaak verder het bos in. Welke kant op, dat ziet ze onderweg wel. ‘Je kunt hier iedere keer weer een andere route nemen. De ene keer loop ik een half uur en een andere keer ben ik zo een uur weg.’ Geen vast rondje dus dat na honderd keer gaat vervelen. ‘Elke wandeling kan hier weer anders zijn.’ Soms zoeken ze het wat verderop. Vooral de dijk bij de Marinehaven is favoriet. Dan gaat de frisbee mee en rennen Yoda en Nia de dijk op en af. ‘Dat is meteen ook een goede conditie- en spiertraining,’ zegt Anne. En spreken ze af met vrienden en hun windhonden, dan gaan ze ook weleens naar het Larserbos.
“ Je hoeft eigenlijk nergens voor in de auto te stappen ”
Elkaar kennen door de hond
Yoda en Nia komen onderweg graag andere honden tegen. En Anne? Die kent inmiddels heel wat hondenbezitters uit de buurt. ‘Je ziet vaak dezelfde mensen. Zo wandel je eigenlijk jaren met elkaar op.’ Het contact ontstaat vanzelf. De honden snuffelen wat rond en ondertussen maken de baasjes een praatje. ‘Er wonen hier genoeg mensen die naar hun werk gaan en weer thuiskomen. Die zie je bijna niet. Maar de mensen met honden kennen we eigenlijk allemaal. Je bent buiten en komt elkaar steeds weer tegen.’
Dat geldt ook in de winter. Al zijn Yoda en Nia niet bij ieder weertype even enthousiast. Whippets hebben weinig vacht en vet en krijgen het snel koud. Op frisse dagen gaat er daarom een jasje aan. Anne lacht: ‘Slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel. Maar als het regent, denken de honden soms echt: laat maar.’
Samen opgegroeid
Ook buiten de renbaan loopt de geschiedenis van Anne en Rein door Lelystad heen. Rein werd er geboren. Anne kwam als peuter naar de stad toen haar vader hier ging werken. Ze groeide op in de buurt van het Zuigerplasbos. Alleen zag dat bos er toen heel anders uit. De bomen waren jong, net als Lelystad zelf.
Nu loopt Anne er met haar eigen kinderen en honden. ‘Het bos is letterlijk met mij meegegroeid’, zegt ze. ‘De bomen waren een stuk lager, net als ikzelf.’ Misschien voelt het daarom wel zo vertrouwd. Anne groeide hier op, zag de stad en het groen veranderen en trekt er nu met haar eigen gezin en honden op uit. ‘Ik ben echt gehecht aan deze plek. Het voelt gewoon superfijn.’ En thuis? Daar ploffen Yoda en Nia na zo’n wandeling weer neer. Tot het tijd is voor het volgende rondje.